Er lag een plas waar ik sliep
Maar de zon scheen en de plas leek niet diep
Dus trapte ik uit alle macht
En door mijn wimpers brak het zonlicht heel zacht

In de lucht woont de wind
Denk ik bij alle kleuren die ik vind
En met mijn rug in het zand
Volgt mijn hart de lijnen van het land

Jij ging maar weg, liet mij hier staan
Verloor de moed om met me verder te gaan
Voorbij de hoek keek ik naar jou
Tot slechts je adem achterbleef in de kou

De avond week, de nacht kwam stil
Niets bijzonders maar 't is niet wat ik wil
Is het gemis, is het de sleur
Ben ik het zelf en stel ik steeds weer teleur

Langs de weg glimt het spoor
Tot ver achter de bomen loopt het door
En met mijn wang aan het raam
Voelde ik de wereld dicht tegen me aan

Verpand mijn hart, verpats mijn trouw
Gooi het te grabbel, heus dat steekt niet zo nauw
Doe wat je wil, maar dreig niet meer
Doe het wel stil, dan doet het minder zeer