Het donker dreigt
Mijn hoofd zo moe
De noordenwind, die warmte verdreef
De nacht sluit in
Weer geen verweer
Die bleke maan, geen tranen meer
Kil is het nu in die uren vol spijt
Steeds weer maalt het verwijt
En dan sterf ik heel even

Jouw liefde lijdt
Mijn ziel gekliefd
Troost is een woord verpakt verdriet
De hunkering, dat moment dat verdween
Met een hart, zwaar als steen
En dan sterf ik heel even