Edward stond voor de spiegel
met een gehuurde smoking aan
nerveus zijn haren te kammen
want hij was in jaren niet uitgegaan.
Hij had zich gewend tot een huwelijksbureau
voor een amoureus rendez-vous.
Hij had altijd achter 't net gevist,
veertig jaar en 't alleen zijn moe.

Droef is deze wereld als je in eenzaamheid leeft.
Je betekent niets als niemand om je geeft.

Een rode anjer in zijn vest
en zij een witte chrysant
dat was het teken van afspraak
om elkaar te herkennen in het restaurant.
Edward wachtte een uur
en hij at tenslotte alleen.
Hij liet het zich toch goed smaken,
rekende af en hij ging heen.

Droef is deze wereld als je in eenzaamheid leeft.
Je betekent niets als niemand om je geeft.

Op de bodem van een havendok
ligt Edward oh zo dood
en op de spiegel van het watervlak
drijft een anjer oh zo rood.
In het restaurant zit een dame,
heel alleen en in feestgewaad,
een witte chrysant in haar hand.
Ze is mooi maar een beetje te laat.